قصه ی پر غصه ی رفتن خوبان همچنان ادامه دارد

دانش آموز خوبم

جناب آقای کیارش رضایی عزیز :

             غم مرگ پدر  کوچک غمی نیست.
                            جگر می سوزد و درد کمی نیست.
                                          پدر زیبا گل باغ وجود است.
                                                   که بی او زندگی جز ماتمی نیست.

باز داغ فراق پدری به دوش فرزندی سنگینی میکند و من این داغ جگرسوز را با تمام وجود لمس می کنم ...

کیای خوبم : تسلیت واژه کوچکی است در برابر غم بزرگ شما.
ولی در برابر تقدیر حضرت پروردگار چاره ای جز تسلیم و رضا نیست.

 کیای آرامم : باورکن نمی توانم جز سکوت سخنی بر زبان بیاورم که زبان تاب بیان و قلم توان جاری شدن ندارد چرا که این دلخسته ی حیران و مبهوت در چرخش این چرخ گردون بارسنگین دوری از پدرم را بردوش می کشم ...  نازنین دوستم: این کمترین معلم خویش را در همدردی و همراهی در این مصیبت جانسوز و سنگین همراه بدان ...

 از حضرت دوست رحمت واسعه برای آن عزیز سفر کرده آرزومندم و برای شما و مادر و خواهر محترم تان بردباری و شکیبایی ...

عزیزم : در غیاب پدر پاک و مقدس باقی بمان و فرزندی شایسته برای مادر و تکیه گاهی امن و محکم برای یادگار ارزشمند پدر - خواهر گرامی - باش و ادامه دهنده ی راه پدر باش که راه او مردانه و با شرافت زیستن بود. 

           کیارش عزیز من سال سوم دبیرستان است و در گیر و دار  امتحانات خرداد ماه داغدار پدر شد.